RANG-E KHODA (DE KLEUR VAN HET PARADIJS)
Men ziet je en men ziet je niet.
Ik wil alleen maar U...
en Uw naam alleen zal ik aanroepen.
Is deze van u? - Nee, mijnheer.
Van wie is deze cassette? - Van mij, mijnheer.
Kom ze dan maar halen.
Van wie is deze? - Van mij.
Kom maar halen.
En deze?
Van mij, mijnheer.
Hier heb je ze.
Is deze van u? - Nee, mijnheer.
Van wie is ze dan? - Van mij.
Van mij, mijnheer.
Kom maar halen.
En deze cassette? - Van mij.
Van wie? - Van mij, mijnheer.
Kom maar halen.
Geschreven en geregisseerd door Majid Majidi
Die is van mij, mijnheer.
En wiens stem is dat, Mohammad? - Mijn oma.
Kinderen, ik zal het nog een keer herhalen.
Dingen die niet naast je bed of naast je kastje liggen, geef je aan mij.
Ik zoek dan wel uit van wie ze zijn.
Wie een cassette kreeg, blijft hier. De anderen beginnen aan hun huiswerk.
Als je huiswerk af is mag je beginnen met je koffers te pakken.
Overmorgen komen jullie ouders je halen om naar huis te gaan.
Loop maar door, jongens.
De zon... Schrijf op, kinderen.
De zon... verlicht de aarde.
De zon verwarmt de aarde met haar stralen...
tijdens de dag.
De dagen met zon...
zijn warm en licht.
Dat is alles.
Jullie krijgen vijf minuten om het na te kijken.
De zon verlicht de aarde.
De zon verwarmt de aarde.
De dagen met zon zijn warm.
Steek jullie papieren omhoog... omhoog, omhoog!
Goed zo. Geef ze nu aan mij. Dank u.
Waar ben je mee bezig?
Hallo, Mr. Rahmani. - Salaam.
Mohammad, is dit een bed of een kleerkast? Wat betekent al die rommel?
Dat is geen rommel, Mr. Rahmani, dat zijn cadeautjes.
Kijk aan! Cadeautjes! Het is al goed, neem een koekje.
Dank u, mijnheer, maar ik moet verder doen.
Kom dan straks wat koekjes eten als je klaar bent met pakken.
Oké, mijnheer.
Iedereen aanwezig? Waarom speel je zo'n droevig stuk, Hamid?
Speel liever iets vrolijks.
Dames en heren, uw aandacht, graag.
Mag ik de ouders van Zanganeh, Omraei, Ramezani en Mandegar's vragen...
om deze papieren te komen tekenen.
Ali, Majid, Mohsen, jullie gaan met mij mee.
Mohammad, blijf zitten. Jouw vader is nog niet hier.
Ik ben er moe van geworden. Jij bent de enige die nog overblijft.
Als jij weg bent, kan ik gaan rusten.
Waarom is mijn vader er nog niet? - Hij zal wel komen.
Wanneer dan?
Geef me je mobieltje, dan zal ik bellen en vragen waar hij blijft.
Hou me niet voor de gek, Mr. Rahmani. Hij wist toch dat het vandaag was?
Jongen, een beetje geduld! Geef me je mobieltje, dat ik hem kan bellen.
De batterij is bijna leeg.
Hallo. Mr. Ramezani? U spreekt met Rahmani.
Waar blijft u? U bent te laat. Heeft u de bus gemist?
Aha! Dus u bent onderweg. Met Mohammad gaat alles goed.
Blijf aan de lijn. Wil je met je vader spreken?
Nee, hij laat je groeten. We verwachten u dan. Tot zo.
Zie je, je hoeft je geen zorgen te maken. Hij is onderweg.
Ik zal je een cassettespeler geven om wat muziek te luisteren tot je vader komt.
Kom maar mee.
Kom binnen, alstublieft.
Salaam. - Salaam.
Ah! Mr. Ramezani, u bent wel laat. Ik kom dadelijk bij u.
Het spijt me zeer, maar ik kan Mohammad niet meenemen.
Is er iets gebeurd?
Nee, maar als het enigzins mogelijk is, hou hem dan hier.
Mr. Ramezani, we hebben nu drie maanden schoolvakantie.
Iedereen is naar huis. Er is hier niemand die voor hem kan zorgen.
Ik heb ook niemand die voor hem kan zorgen.
Sinds zijn moeder gestorven is, valt het mij moeilijk om voor hem te zorgen.
En ben je helemaal tot hier gekomen alleen maar om dat te zeggen.
Doe me een plezier en hou het kind bij u.
Dit is een onderwijsinstelling, geen sociaal opvangcentrum.
Daar vangen ze wezen op en kinderen met ongeschikte ouders.
Maar godzijdank heeft deze jongen nog een familie...
en u bent een respectabel man met een goede baan.
Wil je zeggen dat hij niet hier kan blijven?
Je kan je niet voorstellen wat hij heeft doorgemaakt...
toen hij daarstraks zo lang op jou moest wachten.
Hij had het er heel moeilijk mee.
Daar is hij.
Mohammad, ben je iets verloren? - Mijn mobieltje, mijnheer.
Tast maar op de grond. Je zal het wel vinden.
Een beetje naar links, links. Draai je om. Goed gedaan, jongen!
Mohammad, ik heb goed nieuws.
Mohammad...
Ik dacht... echt... dat je niet meer zou komen
Blijf hier zitten.
Salaam. - Assalaam.
Wat heb je voor mij?
Kom, we gaan.
Veel geluk ermee.
Pak het. Lukt het niet? Kom, wind, pak het dan.
Nu heb ik jou gepakt.
Hou je hand binnen. - Ik wil de wind pakken.
Is het al ochtend? - Ja.
Zijn we er bijna? - Nog niet.
Wat is er daar te zien?
Bossen, bomen...
En verder weg?
Nog meer bomen.
Nu moeten we mijn leraar bellen.
Hallo, Mr. Rahmani. Ja. We zitten op de bus, ja.
Ik zal u erg missen.
Laat me los. Laat mijn hand los.
Niet te snel, blijf mooi rechtdoor lopen.
Een beetje langzamer.
Salaam. - Assalaam
Trek dit aan.
a...o...l...n...
a...b...m...c...
Nu zijn we thuis, nietwaar? - Ja.
Oma! Oma!
We zijn thuis! Oma! Oma!
Wat doen jullie?
Mohammad, is je school al dicht? - Ja.
Nu al? Wij hebben nog geen examen gehad.
Stadsscholen zijn beter. Die gaan vroeger dicht!
Kom, we gaan langs hier.
Zijn we er nu?
Is het hier? - Nee, nog een stukje verder.
Aha, nu zijn we er.
Oma! - Oma is niet thuis.
Waar is ze dan? - Ze is naar de boerderij.
Ik zal haar halen. - Ik wil meegaan.
Wil je dat die kinderen je weer achternazitten?
Maar ik wil meegaan.
Bahareh. - Ja.
Blijf hier niet rondhangen.
Bahareh, zeg aan oma dat ik later kom. - Ja.
Wauw! Jij bent hard gegroeid!
Oma! Oma!
Wat is er?
Oma, papa is hier geweest. - Heeft hij Mohammad meegebracht?
Wat is er meisjes? Waarom zeggen jullie niets? Wat valt er zo te lachen?
Liefste omaatje! Ik ben hier.
Mohammad.
Mijn lieve Mohammad, kom hier, mijn jongen.
Oma, kom je even mee. - Waar naartoe, jongen?
Kom dan. Ik moet je iets vertellen. - Wat wil je me vertellen?
Kom dan.
Oma, sluit je ogen en steek je hand uit.
Nu mag je kijken.
Wauw! Zeer mooi, jongen.
Voor u. - Het past beter bij je zusjes.
Nee, nee. Voor hen heb ik ook een cadeautje.
Bahareh, Hanieh, kom hier.
Hanieh, dit is voor jou. Ik heb het zelf gemaakt.
Dank je, heel mooi!
En dit is voor Bahareh.
Dank je.
Dit is voor Hanieh, en dit is voor Bahareh.
Bahareh, liefje, pluk een beetje alfalfa voor me.
Mohammad, weet je wat dit is?
Waar? Ik wil het zien.
O! Dit is de boom die ik vorig jaar heb geplant.
Ben ik groter dan de boom?
Hij is net één blaadje groter dan jij.
Wat kweek jij hier, oma?
Hier heb ik alfalfa geplant, jongen.
En ginder heb ik tarwe gezaaid.
a...b...p...
l...a...b...p...
Geschenken uit Tehran.
Ben jij in Tehran geweest? - Ja, ik was daar voor zaken.
Alstublieft, tast toe.
Drink je thee. Hij wordt koud. - Oké.
Neem me niet kwalijk.
Hashem, wanneer zal de bruiloft plaatsvinden?
Wanneer u wil. - Hoe vlugger, hoe beter.
Ja, dat vind ik ook, maar...
eerst moet ik nog een paar dingen regelen.
We verwachten niet veel.
Mijn dochter heeft veel moeten doorstaan met haar verloofde, God hebbe zijn ziel.
Ze hebben niet de kans gekregen om te trouwen.
Het lot beslist er soms anders over.
En nu bent u onze enige hoop.
Ik wil alleen dat er goed voor mijn dochter gezorgd wordt.
U heeft ook kinderen, dacht ik?
Ja, mijn dochters zullen haar goed helpen,
en mijn moeder is een lieve vrouw,
dus verwacht ik geen problemen. En ik zal ook mijn best doen.
God zegene u.
De mensen praten graag. Geruchten doen snel de ronde.
Je was al een paar keer hier...
dus zal je al wel over de tong gaan.
Volgende keer zullen jullie twee samen mogen zitten.
Gefeliciteerd.
Salaam. - Salaam, mijn jongen.
Je hebt je blijkbaar goed vermaakt. Je bent wel erg laat thuis.
Ik was op de boerderij. Slapen de kinderen al?
Ja, sinds kort. Ze speelden de ganse dag met Mohammad...
en nu zijn ze uitgeput. Ze wilden naar bed.
We moeten iets regelen voor Mohammad.
Waar denk je aan?
Ik weet het nog niet. Er is sprake van een blinde timmerman.
Het zou mooi zijn als die hem zou nemen en hem de stiel zou leren.
Dan zou hij zijn brood kunnen verdienen. Ik maak me zorgen over zijn toekomst.
Zijn toekomst of de jouwe?
Lieve Mohammad, als we van het heiligdom terugkeren...
zullen we in het veld bloemen gaan plukken.
Daar zal ik wol mee verven om een mooi tapijt te weven.
Dat zullen we als offergave aanbieden aan God.
Waarom zijn je handen zo wit, oma?
Wie heeft je dat gezegd, liefje?
Ik kan het zelf zien. Je handen zijn wit.
Ik heb op de boerderij gewerkt, dus zijn ze zwart en eeltig.
Nee, uw handen zijn mooi en zacht.
Oma, versta jij wat ze zeggen?
Wie, jongen? - De vogels.
Dat is het geluid van een specht. Die bouwen nu een nest en zoeken voedsel.
Maar de vogels praten.
3...4...5...d...3...4...6...kh. 1...2...3...5...r...2...4...5k.
Pak aan, Mohammad.
Ik heb een vlinder gevangen. Geef me je handen.
O, nu vliegt hij weg! - Kom, we moeten hem vangen.
Mohammad, doe eerst een wens en strooi ze dan uit in het water.
Wat moet ik wensen? - Wat je zou willen dat God je zal geven.
Wel, mijn zoon wilde alles kunnen. Hij wilde landbouw studeren...
bij de zeemacht gaan en een diploma behalen.
Oma! Oma! - Wat is er, liefje?
Oma, kom hier.
Wat scheelt er?
Luister wat Mohammad zegt. - Wat is er, jongen?
Ik bid je, oma, vraag hen dat ze mij meenemen naar school.
Dat kan echt niet, jongen. - Ja, toch wel, alsjeblieft!
Nee jongen, jij moet bij mij blijven en goed naar mij luisteren
Bahareh! Hanieh! Wacht! Ik wil meegaan!
Wat wil je toch, Mohammad?
Ga niet met hen mee. - Maar ik wil ook naar school!
Blijf toch hier bij mij. Kijk me aan! Hou je niet van je oma?
Laat me met hen meegaan.
Blijf bij oma. Help mij een beetje, mijn hartje.
- Mohammad. - Ik wil meegaan.
Niet wenen. Waarom ween je zo? Ik ben verdrietig als ik je zie wenen.
Niet wenen, liefje, ik zou mijn leven geven voor jou.
Kom, jongen, ga maar naar binnen. - Was hij akkoord, oma?
Ja liefje, kom maar mee.
Salaam, Mr. Ramezani. - Salaam, mijnheer.
Hoe maakt u het? - Goed, dank u
Is met jou alles in orde? - Ja.
Ik kan goed lezen, mijnheer. Ik ken al de leerstof uit mijn hoofd.
Zeer goed. Dat hadden we al gehoord, maar vandaag ben jij onze gast.
Dank u. - Je bent welkom.
Ga maar naar huis, oma. Ik kom straks terug met Hanieh en Bahareh.
Kom binnen. Mr....? - Mohammad Ramezani.
Kinderen, even jullie aandacht. Mohammad is vandaag onze gast.
Mijnheer, hij kan naast mij zitten.
Stilte! Waarom zijn jullie zo luidruchtig?
Nasibe, jij gaat daar zitten.
Mohammad, jij zit hier.
Zareie, ga verder met lezen.
Tweede graad, maak jullie rekensommen af.
Zareie, lees.
'De zon verlicht de aarde.
Dagen met zon zijn warm en licht.
Een dag dat...' - 'De dag dat...'
'De dag dat... de zon scheen...'
'Niet scheen. Schijnt'.
- 'Schijnt. De zon...' - 'Verwarmt...'
'De aarde.
De nachten dat de maan schijnt...'
- 'Verlicht ze...' - 'Verlicht ze de aarde.'
'De nachten dat de maan niet schijnt zijn donker.'
Genoeg.
Mohammad, staat die les ook in jouw boek?
Ja mijnheer, mag ik lezen? - Vooruit maar.
'De nachten dat de maan schijnt...
verlicht zij de aarde.
De nachten dat de maan niet schijnt zijn donker.'
Mijnheer, nu de volgende les.
'Akram en Amin zijn broer en zuster.
Amin is twee jaar ouder dan Akram.
Als Akram studeert, helpt hij haar.
Deze broer en zuster...'
Wat doen jullie? Allemaal op jullie plaatsen.
Moeder!
Wat is er gebeurd?
Liet je Mohammad naar school gaan? - En waarom zou dat niet mogen?
Hij zal een teleurstelling oplopen. Hij zal nooit in Tehran kunnen studeren.
Ik haal hem daar weg!
Jij gunt die jongen niets. - Jij wil mij alleen maar dwarsbomen.
Oma! Ik heb twintig punten.
Om godswil, ik smeek je. Geef hem er niet van langs.
Van de leraar mag ik morgen terugkomen. - Ik neem hem mee.
Ik moet om boodschappen. Zorg goed voor Mohammad, oké?
Ik wil met jou mee, oma.
Nee, het is heel ver stappen. Maar ik kom gauw weer terug.
Heel gauw, oma? - Ja, beloofd.
Kom we gaan spelen.
Mohammad, Hanieh.
Waar is Mohammad?
Oma, papa nam Mohammad mee om hem de zee te laten zien.
Kom hier.
Ga niet verder dan het uiteinde van dit touw.
Stop, jongen! Ga niet verder!
We vertrekken. - Gaan we niet met het paard?
Nee, we gaan te voet.
Het is een lange weg naar het dorp. Ik zal moe worden.
We zijn er snel.
Ik hoor auto's.
Dit is niet de weg naar het dorp.
Waar gaan we naartoe?
Waar gaan we heen? Laat me los. Ik ga niet mee met u.
Ik wil bij oma blijven!
Laat me los!
Dit is Mohammad.
Salaam. Mijn naam is Ali Fatemi. Wat is jouw achternaam?
Ik zal je Mohammad noemen.
Wel, wel, wel!
Deze handen vertellen me dat ze veel kunnen leren.
Als er verder niets is, zou ik graag vertrekken.
Zoals u wenst.
Nog een prettige dag. Ik zal je komen opzoeken. Het is hier mooi.
Tot ziens. - Dag.
Kom maar mee. Ik zal je alles tonen.
Je bent in een schrijnwerkerij en ik ben blind, net als jij.
Ik begon met dit vak toen ik zo oud was als jij.
Mijn vader was timmerman. Ik heb het van hem geleerd.
Dit is de gang.
En hier is een kleine, maar mooie...
kamer voor jou.
Ik heb hier vele jaren gewoond maar nu woon ik...
op de tweede verdieping in dit huis.
Kom, we gaan even buiten.
Aan je linkerkant is een grote vijver met veel eenden...
en hier ligt een deel van de houtopslag.
We gaan er even bij zitten.
De eerste stap is het hout goed te leren kennen.
Je moet leren dat elke houtsoort geschikt is voor een bepaald doel.
Voel eens aan dit hout, bijvoorbeeld. Je voelt dat het zacht is.
Dat is populier, zeer geschikt voor houtsnijwerk
En voel nu deze soort.
Is er iets? Waarom moet je wenen? Echte mannen wenen niet.
Is het omdat je je familie mist? - Nee.
Wat is er dan?
Niemand houdt van mij.
Zelfs oma niet.
Ze lopen allemaal van mij weg omdat ik blind ben.
Als ik zou kunnen zien...
zou ik naar de dorpsschool gaan met de andere kinderen...
maar nu moet ik naar de blindenschool...
aan de andere kant van de wereld.
Mijn leraar zegt dat God meer van de blinden houdt omdat zij niet kunnen zien...
maar ik zegde hem, als dat zo was had Hij ons niet blind gemaakt...
want nu kunnen we Hem niet zien.
Toen zegde hij: 'God is onzichtbaar.
Hij is overal. Je kan hem voelen.
Je kan hem zien met je vingertoppen.'
Nu strek ik overal mijn handen uit naar God tot mijn vingers hem zullen zien...
en ik vertel Hem alles, zelfs het verdriet in mijn hart.
Jouw leraar heeft gelijk.
Waar ga je naartoe, moeder? Wat doe je me nu weer aan?
Dit is de enige oplossing voor mij.
Wil je me ergeren? Ik deed dit voor je eigen goed!
Wat moet ik nu beginnen?
Wat heb ik fout gedaan dat ik vastzit aan de zorg voor...
een blind kind en dat voor de rest van mijn leven?
Wie zal voor me zorgen als ik oud en zwak ben?
Waarom verlost die fantastische God van jou me niet uit mijn ellende?
Waarom zou ik Hem dankbaar zijn? Voor al wat ik niet heb?
Voor mijn ellende? Voor een blind kind? Voor de vrouw die mij ontnomen is?
Ik heb het vijf lange jaren verdragen.
Wat heb jij voor mij gedaan?
Dat is wie ik ben, een arme, ellendige man.
Ik verloor mijn vader zo jong dat ik bijna geen herinnering aan hem heb.
Wie helpt mij? Wie zorgt voor mij? Ga dan!
Waarheen je maar wil.
Moeder! Kom terug.
Om godswil. Kom terug. Je wordt nog ziek.
Ik smeek je, moeder. Ik zal je handen kussen.
Laat ons teruggaan. Ze zullen mij een slechte zoon noemen.
Bahareh! Geef me een glas water en een lepel.
Als je het naar deze kant trekt, snijdt het.
Neem ze voorzichtig in je hand.
Zet ze dan hier, zo, tegen het hout.
Voel je het? - Ja.
Ontspan je hand, volg langzaam mee met de beweging van mijn handen.
Luister naar het geluid wanneer je ze naar voor duwt.
Zacht als je ze naar voor duwt en luider als je ze achteruit trekt.
Drink uit, omaatje.
Bahareh, ga slapen.
Moeder, wil je dat ik Mohammad naar hier haal?
Moeder, wil je dat ik Mohammad morgen mee naar huis breng?
Wil je dat ik Mohammad meebreng?
Ik maak me zorgen om jou, niet om hem.
Zie je? Dit is zijn kop, zijn bek.
Dit is zijn rug en dat is zijn staart.
Kijk hier. Dit is zijn vleugel. Als hij die opent, vliegt hij weg.
Beweeg je vingers geconcentreerd over het hout. Voel alles wat je aanraakt.
De delicate aanraking met je vingers is nodig om geconcentreerd...
en met je ziel te kunnen kijken.
Dit is zijn bek. - Zeer goed.
Betast alles heel zorgvuldig. Bekijk het van elke kant.
As salaam alaikum. - Assalaam.
Een klein blijk van waardering.
Gefeliciteerd.
Ik heb Mohammad vandaag opgezocht.
Het gaat goed met hem.
Dus, als jij ermee akkoord gaat, had ik graag dat de bruiloft...
binnen enkele dagen plaatsheeft.
Wat moet ik daarmee? - Neem het aan.
Waarvoor? - Je zal ze nodig hebben.
Ik heb ze niet nodig. Uw zegen volstaat voor mij.
Nee, neem ze van mij aan.
Salaam, Mr. Hashem. Ik heb een boodschap voor u.
Kom binnen.
Mr. Safari heeft me dit meegegeven en hij laat u zeggen:
'Het spijt me, dit huwelijk zal ons onheil brengen.'
Stop! Stop!
Stap in.
Hé! Ben jij misschien gek?
Mohammad.
Weet je wie hier is?
Ik kom je halen. Je mag mee naar huis.
Mohammad!
MOHSEN RAMEZANI (Mohammad)
HOSSEIN MAHJUB (Hashem, vader van Mohammad)
SALIME FEIZI (Oma)
ELHAM SHARIM (Hanyeh, Mohammad's zusje)
FARAHNAZ SAFARI (Bahareh, Mohammad's zusje)
MOHAMMAD RAHMANEY (Leraar blindenschool)
MORTEZA FATEMI (Blinde timmerman)
MASOOMEH ZEINATI (Verloofde van Hashem)
Scenario en regie : MAJID MAJIDI
Originele titel :RANG-E KHODA IRAN, 1999
Nederlandse ondertitels : MAGICLIFE